مرتضی بیطرف ثانی، عضو هیئت علمی این مرکز، پس از بررسی نژادهای پاکستانی، آمیخته و ایرانی اعلام کرد:

 نژاد ایرانی: دارای بیشترین سازگاری با شرایط مرتعی است.

 نژاد آمیخته: بهترین ترکیب عملکردی را در شرایط مرتعی دارد.

 نژاد پاکستانی: علی‌رغم تولید حاشی با وزن بیشتر   (۳۵/۶ کیلوگرم)، سازگاری کمتری با مراتع یزد دارد.

نتیجه نهایی: برای پرورش اقتصادی در مراتع کویر مرکزی ایران، نژادهای «ایرانی» و «آمیخته» گزینه‌هایی به‌صرفه‌تر و موفق‌تر از نژاد پاکستانی هستند.